کُهن ماندگار، این سخن پارسی
بُوَد استوار این سخن پارسی
زمان های دور و هزاران سپهر
گواهی دهد این سخن را به مهر
زبانی که از دل چو آتش جهید
زمانی چو ابری که باران چکید
زبانی که چون ماه تابنده است
که آتش زِ جانش پراگنده است
نه تاریک چون شب، نه خاموش و سرد
بُوَد چشمهای روشن و لاجورد
زبانِ دلیران، زبانِ هنر
سرایندگان را گرامی گهر
در او ساز و آوا بُوَد جاودان
چو دریای واژه سخن بیکران
زِ تاراج تازی چو ایران فسرد
دل پهلوانان از این غم بمرد
سیاهی چو زهر از دل شب چکید
زبانم به تازی زِ کامم پرید
در آن تیرهبختی، در آن روزگار
یکی شیرِ جنگی به رخشش سوار
بُوَد رادمان، نام آن پهلوان
همان پورِ ماهک تهمتن نشان
برون راند تازی و ضحاکیان
که مانا کند فَرِّ ایرانیان
به شهر و به بوم و به کوه و کمر
زبان را نگه داشت چون تاجِ سر
به درگه بیاورد چامه سرای
بگفتا که ایران همی زنده رای
پس از او چو فردوسی پاکزاد
به کِلکِ هنر نخشِ شهنامه داد
زِ واژه هنر بار دیگر شکفت
زِ شاهان ایران سرافراز گفت
چو رستم بزد تیر بر اشکبوس
برافراشت از نو درفشی زِ توس
سرود از خرد، فَرّ و فرهنگ و بزم
زِ شیرانْ دلاور، زِ مردانِ رزم
نه طوفان، نه تاراج، نه چرخ پیر
تواند بَرَد گنجِ ایران به زیر
زبانم، درفشم، دل و جان من
کهن یادگاری از ایران من